می خواهم پیش از آنکه به سفر بروم برای تو که دوستم داری از خودم رد پایی بگذارم.جای دوری نمی روم می خواهم دو سال تاب بیاورم...می خواهم دوسال سرباز باشم و جیکم بالا نیاید...می خواهم حرف نزنم دو سال...می خواهم دلم را خوش کنم به این سکوت دلتنگ که دوستانم بدانند دلتنگم و زبانی تر نمی کنم نه به شکایت نه به درد دل نه به هر چیز که صدایی باشد صدایی در حنجره ی تنهای من... بی تردید بعد از دو سال لبهای من لبهای مردابی من به طغیان و خروش حتی آرام نخواهند شد...

به این می گویند عقده...من عقده های روانی دارم لابد.

دوستتان دارم